لب رود ....   پای یک بید کهن

                               داشتم از ایثار ،از صداقت، از عشق

                                                                   می نوشتم شعری

که چه زیباست که انسان باشیم ،درد یکدیگر را بشناسیم

                                                                   و به یاری ضعیفان برویم

                                                                          و از اینگونه سخن های لطیف!

مرد کوری آمد ،با عصایی در دست، از کنارم رد شد ....

               دو قدم بالاتر، ناگه افتاد به رود!

                              جایتان خالی بود!  آب او را می برد،

                                                بی عصا ،بی عینک ،مرد بیچاره به فریاد بلند ،

                                                                                                        داد میزد که کمک!

من هنوز اول شعرم بودم،

                            حیفم آمد که چنان سوژه ی انسانی را !!

                                           نیمه کاره ،ناقص ،من رهایش سازم.

می نوشتم: که چه زیباست که انسان باشیم

                                                          درد یکدیگر را بشناسیم و به یاری ضعیفان برویم .....

     مرز پایانی شعرم بودم و طرف جان می داد!

                                                                                                                                     "دکترشمس"